Senegal tweede editie (1) – Muriels artiestenleven #68

Het leek me niet meer dan logisch om in oktober weer een ticket voor Dakar te boeken en mijn aanwezigheid daar als artiest en de uitwisseling verder te ontwikkelen.

Maar toen ik aankwam bij de familie waar ik vorig jaar ook verbleef, bleek Tya de moeder heel erg ziek en vertrok ze met haar moeder zodat die voor haar kon zorgen. Twee dagen later moest haar inwonende zusje naar de intensive care. De man des huizes Djibril (rapper/DJ/ ondernemer) was aan het werk en op reis. Halsoverkop had ik de verantwoordelijkheid over twee kleine meisjes en een Senegalees huishouden.

Voor mijn vertrek stonden er drie shows gepland en ik heb tussen de bedrijven door geprobeerd mijn plan door te zetten. Het eerste optreden was een voorprogramma bij een liefdadigheidsgala op een fancy plek. Dat ging goed. Maar enthousiast op deuren gaan kloppen, iedereen vertellen dat ik er was, dat we toffe dingen gingen doen. Terwijl we allemaal vreesden voor het leven van de twee vrouwen en ik middenin een familieramp zat. Dat lukte me niet meer.

Ballen hoog houden

Ik moest ballen hoog houden, thuis met de meisjes, een piano regelen (twee weken), een tas voor de piano (nog een week). Tussendoor hoorde ik dat mijn oma was overleden. Nog een klap. Ik was constant aan het hoesten vanwege de luchtvervuiling en spelen met piano bleek een grote technische uitdaging. Optredens die stonden werden weer gecanceld.

Twee weken voordat ik weer terug zou gaan, brak de zon eindelijk door. Tya en haar zusje waren buiten levensgevaar. Ik kon naar “La petite côte” om voorprogramma te doen voor een “mbalag” band en met hen te spelen. Mbalag is Senegalese high energy, knetterrytmische popmuziek. Deze band bestond uit een drummer en vier percussionisten, marimba, toetsen en zanger, geen bas. Als ik mijn songs uitvoerde, dan improviseerden ze mee. We speelden in nachtclubs en mensen gingen helemaal los.