Meisje mijn meisje – Muriels artiestenleven #13

Een aantal jaren woon ik antikraak in een bible belt dorp. De bijbel ligt niet naast mijn bed en ik investeer weinig in sociale contacten. Mijn grote vriend is een wat oudere puberjongen. Hij bezoekt me regelmatig als ik in de tuin bezig ben en stelt me impertinente vragen. Zijn hersenen zijn anders geschakeld dan die van de meeste mensen, ik neem het hem niet kwalijk. Op een dag vraagt hij me of ik een meisje ben of een vrouw. Zijn moeder heeft hem uitgelegd dat een meisje een meisje is totdat ze trouwt, dan wordt ze een vrouw. Ik heb een liefje maar ben niet getrouwd, wat zal ik hem antwoorden?

Een bekende van me heeft een dochter van 5. Ze zou zo uit een reclame kunnen stappen van ondeugende, schattige kindjes. Ze vraagt aan haar moeder of ze binnenkort naar het meisje met de poes en de piano mag. Dat meisje ben ik.

Die piano met dat meisje

Ik treed op bij een conferentie. “Wie is dat meisje dat zo mooi piano speelde”, vraagt iemand aan mijn opdrachtgever.

Soms wordt me gevraagd waar die piano met dat meisje naartoe gaat, als ik aan het sjouwen ben. Sommige mensen vinden dat heel grappig.

De jongens van de garage beneden noemen me buurmeisje.

Ik ben nog steeds niet getrouwd. Als ik weer die jongen uit dat dorp tegen kom, dan zal ik hem vertellen dat zijn moeder gelijk had: ik blijf de rest van mijn leven een meisje.